ทัศนียภาพอันงดงามแห่งซีหูและชาลือชื่อแห่งหลงจิ่ง มีชื่อเสียงขจรขจายไปทั่วโลกมายาวนาน การท่องเที่ยวทะเลสาบแห่งซีหู (西湖) พร้อมลิ้มรสชาหลงจิ่ง(龙井) เป็นอีกหนึ่งกิจกรรมที่ผู้มาเยือนไม่ควรพลาด บริเวณหุบเขารอบๆ ทะเลสาบซีหูแห่งเมืองหังโจว มีชื่อเสียงมาช้านานว่าเป็นแหล่งผลิตใบชาที่สำคัญ แต่การปลูกชาในพื้นที่แถบนี้เริ่มตั้งแต่เมื่อใดนั้นยังเป็นคำถามที่ยังไม่มีข้อมูลยืนยันชัดเจน
วัดจิ้งอัน (静安寺) ตั้งอยู่ ณ เขตจิ้งอัน (静安区) นครเซี่ยงไฮ้ (上海) เชื่อกันว่าสร้างขึ้นครั้งแรกในสมัยสามก๊ก (三国 ค.ศ. 220–280) ถือเป็นวัดที่เก่าแก่ของมหานครเซี่ยงไฮ้ และได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นหนึ่งในโบราณสถานที่ได้รับการคุ้มครองของเซี่ยงไฮ้อีกด้วย
ในบรรดาศิลปะการต่อสู้แขนงต่างๆ ของจีน “มวยหย่งชุน” (詠春拳) ถือเป็นหนึ่งในศาสตร์ที่สืบทอดมาอย่างยาวนานและมีชื่อเสียงในระดับสากล มวยชนิดนี้เน้นการป้องกันตัวจากคู่ต่อสู้และการโจมตีระยะประชิดตัว โดยอาศัยความว่องไวเพื่อปิดฉากการต่อสู้อย่างรวดเร็วและบาดเจ็บน้อยที่สุด
ย่านซานหลี่ถุน (三里屯) หรือเป็นที่รู้จักกันในชื่อซานหลี่ถุนไท่กู่หลี่ (三里屯太古里 : Sanlitun Taikoo Li) ตั้งอยู่ ณ เขตเฉาหยาง (朝阳) กรุงปักกิ่ง (北京) เป็นศูนย์กลางทางแฟชั่นและไลฟ์สไตล์ยามค่ำคืนที่ทันสมัยที่สุดแห่งหนึ่ง
“เหลียงซานป๋อกับจู้อิงไถ”《梁山伯與祝英台》มักเรียกโดยย่อว่า “เหลียงจู้”《梁祝》หรือเป็นที่รู้จักในภาษาไทยในชื่อ “ม่านประเพณี” เป็นหนึ่งในสี่ตำนานพื้นบ้านอันยิ่งใหญ่ของจีน และได้รับการขนานนามว่าเป็น “โรเมโอและจูเลียตแห่งโลกตะวันออก”
นับแต่โบราณกาล “แพทย์” เป็นอาชีพของผู้มีความรู้ความเชี่ยวชาญในการรักษาโรค ทว่าในยุคสังคมศักดินาจีน ผู้ประกอบวิชาชีพนี้มักเป็นบุรุษ เนื่องจากจารีตในสมัยนั้นกำหนดให้การศึกษาเล่าเรียนเป็นหน้าที่ของผู้ชาย ส่วนผู้หญิงถูกปลูกฝังให้ทำงานบ้านงานเรือน เป็นบุตรี ศรีภรรยา และมารดาที่ดีของครอบครัว
ในรัชสมัยแห่งความรุ่งเรืองของราชวงศ์ชิง (清 ค.ศ. 1644–1911) กล่าวคือสามรัชกาล ได้แก่ จักรพรรดิคังซี (康熙) จักรพรรดิยงเจิ้ง (雍正) และจักรพรรดิเฉียนหลง (乾隆) มีหลากหลายสิ่งที่เฟื่องฟูอย่างยิ่ง บทความนี้จะขอกล่าวถึงยุคสมัยที่เป็นยุคทองของเครื่องมือบอกเวลาอย่าง “นาฬิกา” ประดิษฐกรรมที่จักรพรรดิทรงโปรดเป็นพิเศษ
หวังฝูจิ่ง (王府井) เป็นถนนสายเก่าแก่ที่ตั้งอยู่ในพื้นที่ใจกลางเมืองปักกิ่ง ทางด้านตะวันออกของพระราชวังต้องห้าม (紫禁城) และจัตุรัสเทียนอันเหมิน (天安门广场) ถนนสายนี้มีความยาว 1.8 กิโลเมตร สร้างขึ้นตั้งแต่สมัยราชวงศ์หยวน (元 ค.ศ.1271–1368)
วัดยงเหอกง (雍和宫 ตำหนักยงเหอ) หรือวัดลามะ เป็นวัดแบบทิเบตที่กว้างใหญ่ที่สุดในดินแดนจีน (ยกเว้นทิเบต) เริ่มแรกสร้างขึ้นในรัชสมัยของจักรพรรดิคังซี (康熙 ค.ศ. 1654–1722) ปีที่ 33 (ค.ศ. 1694) แห่งราชวงศ์ชิง (清 ค.ศ. 1616-1911) เพื่อเป็นจวนประทับของพระโอรสลำดับที่ 4 อิ้นเจิน (胤禛)
-“พระราชอุทยานอี๋เหอหยวน” (颐和园) หรือที่คนไทยนิยมเรียกกันว่า “พระราชวังฤดูร้อน” ตั้งอยู่ในเขตไห่เตี้ยน (海淀) ห่างจากใจกลางเมืองปักกิ่งไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ประมาณ 15 กิโลเมตร ภูมิทัศน์ในอุทยานออกแบบโดยยึดแบบอย่างจากทัศนียภาพของทะเลสาบซีหู (西湖) เมืองหังโจว (杭州)
