ในยุคสามก๊ก ‘ตันหลิม’ เป็นปราชญ์กวีที่มีชื่อเสียงยั่งยืน ตันหลิม - เฉินหลิน 陈琳 (ค.ศ.?–ค.ศ.217) มีสมญานามว่า ‘ข่งจาง’ 孔璋 เป็นชาวอำเภอเซี่ยหยาง เมืองก่วงหลิง เคยทำราชการสังกัดอยู่กับโฮจิ๋น เมื่อตั๋งโต๊ะครองอำนาจในราชธานีลกเอี๋ยง ตันหลิมหนีไปทำราชการอยู่กับอ้วนเสี้ยว
ท่านที่เคยอ่านเรื่อง ‘สามก๊ก’ ตอน ‘เล่าปี่เยือนกระท่อมหญ้าสามคราครั้ง’ คงจำได้ว่า เล่าปี่ต้องเดินทางไปขอพบขงเบ้งถึงสามรอบจึงจะได้พบตัวขงเบ้ง และในการไปเยือนรอบที่สามนั้น ปรากฏว่าขงเบ้งกำลังนอนกลางวัน เล่าปี่ก็รอเงียบๆ อยู่หน้าบ้านจนบ่ายคล้อย ขงเบ้งถึงจะตื่น
จันทร์เพ็ญกระจ่างนภาเหนือปากแม่น้ำต่อเนื่องกับทะเล ดวงเดือนส่องสว่างเห็นภูมิทัศน์งดงามตา เพียงแต่ว่าขณะนั้น นักกวีกำลังพลัดพรากจากไกลบ้านเกิดและคนรัก 'จางนั่วซฺวี' (张若虚) กวียุคราชวงศ์ถัง (ประมาณกาลว่ามีชีวิตอยู่ในช่วง ค.ศ. 660–720) จึงหลั่งไหลกวีวัจนะเป็นอมตะออกมาดังนี้
หวางเหวย (王维 ค.ศ. 701–761) เป็นกวีที่มีท่วงทำนองของบทกวีที่เป็นอัตลักษณ์ของตนเอง ถึงขนาดเรียกว่าเป็น ‘สกุลช่าง’ สกุลหนึ่ง เขาเขียนอะไรๆ ที่มันดูเรียบๆ เหมือนบรรยายทิวทัศน์ อย่างเช่นบทนี้
ทัศนียภาพอันงดงามแห่งซีหูและชาลือชื่อแห่งหลงจิ่ง มีชื่อเสียงขจรขจายไปทั่วโลกมายาวนาน การท่องเที่ยวทะเลสาบแห่งซีหู (西湖) พร้อมลิ้มรสชาหลงจิ่ง(龙井) เป็นอีกหนึ่งกิจกรรมที่ผู้มาเยือนไม่ควรพลาด บริเวณหุบเขารอบๆ ทะเลสาบซีหูแห่งเมืองหังโจว มีชื่อเสียงมาช้านานว่าเป็นแหล่งผลิตใบชาที่สำคัญ แต่การปลูกชาในพื้นที่แถบนี้เริ่มตั้งแต่เมื่อใดนั้นยังเป็นคำถามที่ยังไม่มีข้อมูลยืนยันชัดเจน
วัดจิ้งอัน (静安寺) ตั้งอยู่ ณ เขตจิ้งอัน (静安区) นครเซี่ยงไฮ้ (上海) เชื่อกันว่าสร้างขึ้นครั้งแรกในสมัยสามก๊ก (三国 ค.ศ. 220–280) ถือเป็นวัดที่เก่าแก่ของมหานครเซี่ยงไฮ้ และได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นหนึ่งในโบราณสถานที่ได้รับการคุ้มครองของเซี่ยงไฮ้อีกด้วย
ในบรรดาศิลปะการต่อสู้แขนงต่างๆ ของจีน “มวยหย่งชุน” (詠春拳) ถือเป็นหนึ่งในศาสตร์ที่สืบทอดมาอย่างยาวนานและมีชื่อเสียงในระดับสากล มวยชนิดนี้เน้นการป้องกันตัวจากคู่ต่อสู้และการโจมตีระยะประชิดตัว โดยอาศัยความว่องไวเพื่อปิดฉากการต่อสู้อย่างรวดเร็วและบาดเจ็บน้อยที่สุด
ย่านซานหลี่ถุน (三里屯) หรือเป็นที่รู้จักกันในชื่อซานหลี่ถุนไท่กู่หลี่ (三里屯太古里 : Sanlitun Taikoo Li) ตั้งอยู่ ณ เขตเฉาหยาง (朝阳) กรุงปักกิ่ง (北京) เป็นศูนย์กลางทางแฟชั่นและไลฟ์สไตล์ยามค่ำคืนที่ทันสมัยที่สุดแห่งหนึ่ง
“เหลียงซานป๋อกับจู้อิงไถ”《梁山伯與祝英台》มักเรียกโดยย่อว่า “เหลียงจู้”《梁祝》หรือเป็นที่รู้จักในภาษาไทยในชื่อ “ม่านประเพณี” เป็นหนึ่งในสี่ตำนานพื้นบ้านอันยิ่งใหญ่ของจีน และได้รับการขนานนามว่าเป็น “โรเมโอและจูเลียตแห่งโลกตะวันออก”
นับแต่โบราณกาล “แพทย์” เป็นอาชีพของผู้มีความรู้ความเชี่ยวชาญในการรักษาโรค ทว่าในยุคสังคมศักดินาจีน ผู้ประกอบวิชาชีพนี้มักเป็นบุรุษ เนื่องจากจารีตในสมัยนั้นกำหนดให้การศึกษาเล่าเรียนเป็นหน้าที่ของผู้ชาย ส่วนผู้หญิงถูกปลูกฝังให้ทำงานบ้านงานเรือน เป็นบุตรี ศรีภรรยา และมารดาที่ดีของครอบครัว
