จันทราราตรีนทีวสันต์
เรื่องโดย: โชติช่วง นาดอน
*จัดพิมพ์ขึ้นเพื่อระลึกถึง อ.ทองแถม นาถจำนง (โชติช่วง นาดอน) เนื่องในวาระการจากไปครบรอบ 2 ปี
โดยคัดลอกเนื้อหามาจากนิตยสาร All magazine (ออล แม็กกาซีน)
—–จันทร์เพ็ญกระจ่างนภาเหนือปากแม่น้ำต่อเนื่องกับทะเล ดวงเดือนส่องสว่างเห็นภูมิทัศน์งดงามตา เพียงแต่ว่าขณะนั้น นักกวีกำลังพลัดพรากจากไกลบ้านเกิดและคนรัก
—–‘จางนั่วซฺวี’ (张若虚) กวียุคราชวงศ์ถัง (ประมาณกาลว่ามีชีวิตอยู่ในช่วง ค.ศ. 660–720) จึงหลั่งไหลกวีวัจนะเป็นอมตะออกมาดังนี้
จันทราราตรีนทีวสันต์《春江花月夜》
春江潮水连海平，วสันต์นทีขึ้นขับรับทะเล
海上明月共潮生。คลื่นเห่ผลักจันทร์พรรณกระจ่าง
滟滟随波千万里，แสงเดือนเคลื่อนคลื่นหมื่นลี้ทาง
何处春江无月明！บุหลันพร่างทั่วธารวสันต์นที
江流宛转绕芳甸，แม่น้ำไหลรายล้อมดงพงพฤกษา
月照花林皆似霰；แสงจันทร์อาบฉาบมาลาเหมยขาบสี
空里流霜不觉飞，ทั่วท้องฟ้ามองไม่รู้หมอกเหมยมี
汀上白沙看不见。ทรายขาวสีบนหาดก็ไม่เห็น
江天一色无纤尘，ฟ้า – แม่น้ำสีเดียวไร้ฝุ่นฝ้า
皎皎空中孤月轮。ท้องนภาเดือนช่วงดวงกลมเด่น
江畔何人初见月？ชนริมน้ำผู้ใดแรกพบจันทร์เพ็ญ
江月何年初照人？ปีใดเดือนเริ่มแสงเย็นส่องเยี่ยมคน
人生代代无穷已，มนุษยชาติสืบสายไม่รู้สิ้น
江月年年只相似。จันทร์ฉายน้ำงามประทินทั่วกาลหน
不知江月待何人，จันทร์บนน้ำรอใครอยู่เคียงคู่ยล
但见长江送流水。เห็นแต่ชลไหลหลั่งพรั่งพรูไป
白云一片去悠悠，เทียวท่องฟ่องแรมเลือนเหมือนเมฆขาว
青枫浦上不胜愁。สายลมพราวพัดดับทุกข์ไม่ได้
谁家今夜扁舟子？คืนนี้…คนพเนจรร่อนเรือไกล
何处相思明月楼？อยู่ที่ไหนคิดถึงเรือนที่เดือนฉาย
可怜楼上月徘徊，สงสารจันทร์ผันผินกลางเรือนเหงา
应照离人妆镜台。ไยไม่ส่องผู้ห่างเหย้าจากเรือนหาย
玉户帘中卷不去，เฝ้าเคลียเคล้าเย้าผ่านม่านหยกกราย
捣衣砧上拂还来。ส่องแพรพรายอาภรณ์ของน้องนวล
此时相望不相闻，มองผ่านจันทร์แต่พลอดพร่ำกันไม่ได้
愿逐月华流照君。อยากแนบแสงจันทร์ไปฉายโฉมหวล
鸿雁长飞光不度，ครุฑรุดบินไม่พ้นแสงจันทร์นวล
鱼龙潜跃水成文。ปลา-มังกรกวนน้ำเป็นสาส์นใจ
昨夜闲潭梦落花，คืนก่อนฝันริมสระผการ่วง
可怜春半不还家。วสันต์ล่วงกึ่งลับยังกลับไม่ได้
江水流春去欲尽，สายน้ำพาวสันต์เลยผ่านไป
江潭落月复西斜。เงาจันทร์ในธาราใกล้ลาลับ
斜月沉沉藏海雾，เดือนต่ำคล้อยซ่อนหมอกทะเลหาย
碣石潇湘无限路。แสนไกลโพ้นทางสายหวนคืนกลับ
不知乘月几人归，โดยสารเดือนคืนเรือนเดือนรับมั้ยรับ
落月摇情满江树。เหลือเพียงแสงจันทร์จับบรรเจิดภพ
—–คีตกวีบันดาลใจจากกวีบทนี้สร้างสรรค์เป็นทำนองเพลงที่ไพเราะมากแนะนำให้ลองฟังดูจากยูทูบครับ สำหรับท่านที่ไม่รู้ภาษาจีนเปิดด้วยชื่อภาษาอังกฤษว่า Blossoms on a Moonlit River in Spring คลิกที่นี่เพื่อรับฟัง
