วัดต้าฝอซื่อ (大佛寺) หรือภาษาไทยว่า “วัดพระใหญ่” ตั้งอยู่บนถนนฮุ่ยฝูตะวันออก (惠福东路) ใกล้ย่านถนนคนเดินเป่ยจิงลู่ (北京路) เมืองกวางเจา (广州) มณฑลกวางตุ้ง (广东) นับเป็นหนึ่งในพุทธสถานที่มีชื่อเสียงของเมืองกวางเจา ซึ่งมีพุทธศาสนิกชนเดินทางมาสักการะอย่างไม่ขาดสาย
สองคนผัวเมียชื่อ กันเจียง (干將) กับ ม่อเหย (莫邪 อ่านว่า ม่อ-เหฺย / ม่อเย๋) ทำกระบี่ให้ฉู่อ๋อง (楚王 ฌ้ออ๋อง)[1] สามปี จึงเสร็จ อ๋องกริ้วจะฆ่าเขา กระบี่มีตัวผู้กับตัวเมียคู่กัน ขณะนั้นม่อเหยมีครรภ์ใกล้คลอด กันเจียงพูดกับเธอว่า “ข้าทำกระบี่ให้ท่านอ๋อง สามปีจึงเสร็จ ท่านอ๋องกริ้ว เมื่อนำไปถวายต้องฆ่าข้าแน่ หากเจ้าคลอดลูกเป็นชาย พอโตขึ้นจงบอกลูกว่า...
ในวัฒนธรรมจีน มีสำนวนหรือสุภาษิตจำนวนมากซึ่งประกอบด้วยตัวอักษรเพียงสี่ตัว รูปแบบเรียบง่าย สั้นกระชับ แต่ความหมายเบื้องหลังแฝงด้วยเรื่องราวความเป็นมาอันน่าสนใจ ทั้งเหตุการณ์ทางประวัติศาสตร์ แนวคิดปรัชญา คุณค่าทางศีลธรรม ตลอดจนความงดงามทางวรรณศิลป์ที่สืบทอดมาตั้งแต่สมัยโบราณจนถึงปัจจุบัน
นับตั้งแต่ ค.ศ. 1843 เริ่มมีกลุ่มทุนชาวอังกฤษทยอยเข้ามาเช่าพื้นที่ในเขตเมืองเซี่ยงไฮ้ เพื่อประกอบธุรกิจห้างร้าน ตามด้วยการออกกฎหมายที่ดินว่าด้วยการจัดสรรพื้นที่ส่วนหนึ่งในเมืองเซี่ยงไฮ้เป็นเขตพิเศษ กำหนดให้เฉพาะชาวต่างชาติเท่านั้นเข้าอาศัยและใช้ประโยชน์
นครหังโจว (杭州市) เป็นเมืองเอกของมณฑลเจ้อเจียง (浙江省) ตั้งอยู่บริเวณสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแยงซีเกียง (长江) และทางทิศตะวันตกของอ่าวหังโจว มีความสำคัญเป็นศูนย์กลางด้านเศรษฐกิจ การศึกษา การคมนาคมของภูมิภาคตะวันออกเฉียงใต้ของจีน รวมถึงเป็นเมืองท่องเที่ยวที่ขึ้นชื่อในระดับนานาชาติ
ในยุคสามก๊ก ‘ตันหลิม’ เป็นปราชญ์กวีที่มีชื่อเสียงยั่งยืน ตันหลิม - เฉินหลิน 陈琳 (ค.ศ.?–ค.ศ.217) มีสมญานามว่า ‘ข่งจาง’ 孔璋 เป็นชาวอำเภอเซี่ยหยาง เมืองก่วงหลิง เคยทำราชการสังกัดอยู่กับโฮจิ๋น เมื่อตั๋งโต๊ะครองอำนาจในราชธานีลกเอี๋ยง ตันหลิมหนีไปทำราชการอยู่กับอ้วนเสี้ยว
ท่านที่เคยอ่านเรื่อง ‘สามก๊ก’ ตอน ‘เล่าปี่เยือนกระท่อมหญ้าสามคราครั้ง’ คงจำได้ว่า เล่าปี่ต้องเดินทางไปขอพบขงเบ้งถึงสามรอบจึงจะได้พบตัวขงเบ้ง และในการไปเยือนรอบที่สามนั้น ปรากฏว่าขงเบ้งกำลังนอนกลางวัน เล่าปี่ก็รอเงียบๆ อยู่หน้าบ้านจนบ่ายคล้อย ขงเบ้งถึงจะตื่น
จันทร์เพ็ญกระจ่างนภาเหนือปากแม่น้ำต่อเนื่องกับทะเล ดวงเดือนส่องสว่างเห็นภูมิทัศน์งดงามตา เพียงแต่ว่าขณะนั้น นักกวีกำลังพลัดพรากจากไกลบ้านเกิดและคนรัก 'จางนั่วซฺวี' (张若虚) กวียุคราชวงศ์ถัง (ประมาณกาลว่ามีชีวิตอยู่ในช่วง ค.ศ. 660–720) จึงหลั่งไหลกวีวัจนะเป็นอมตะออกมาดังนี้
หวางเหวย (王维 ค.ศ. 701–761) เป็นกวีที่มีท่วงทำนองของบทกวีที่เป็นอัตลักษณ์ของตนเอง ถึงขนาดเรียกว่าเป็น ‘สกุลช่าง’ สกุลหนึ่ง เขาเขียนอะไรๆ ที่มันดูเรียบๆ เหมือนบรรยายทิวทัศน์ อย่างเช่นบทนี้
ทัศนียภาพอันงดงามแห่งซีหูและชาลือชื่อแห่งหลงจิ่ง มีชื่อเสียงขจรขจายไปทั่วโลกมายาวนาน การท่องเที่ยวทะเลสาบแห่งซีหู (西湖) พร้อมลิ้มรสชาหลงจิ่ง(龙井) เป็นอีกหนึ่งกิจกรรมที่ผู้มาเยือนไม่ควรพลาด บริเวณหุบเขารอบๆ ทะเลสาบซีหูแห่งเมืองหังโจว มีชื่อเสียงมาช้านานว่าเป็นแหล่งผลิตใบชาที่สำคัญ แต่การปลูกชาในพื้นที่แถบนี้เริ่มตั้งแต่เมื่อใดนั้นยังเป็นคำถามที่ยังไม่มีข้อมูลยืนยันชัดเจน
