เผียนเหวิน (駢文 piánwén) เป็นคําประพันธ์พิเศษที่มีเฉพาะในภาษาจีน ในชาติอื่นๆ ปกติจะแบ่งคําประพันธ์เป็นร้อยแก้ว (Prose) กับร้อยกรอง (Verse) แต่จีนแบ่งเป็นยวิ่นเหวิน (韻文 yùnwén) คือคําประพันธ์มีสัมผัส ส่านเหวิน (散文 sǎnwén) คือคําประพันธ์อิสระ และเผียนเหวิน (駢文) คือคําประพันธ์ดุลภาค
กลุ่มชิงปัง (青帮) ซึ่งนับเป็นกลุ่มอิทธิพลนอกกฎหมายกลุ่มใหญ่และมีอิทธิพลในเมืองเซี่ยงไฮ้เป็นอย่างมาก หัวหน้าระดับสูงในกลุ่มชิงปังที่เรียกติดปากกันว่า ‘เจ้าพ่อ’ มี 3 คนได้แก่ หวงจินหรง ตู้เย่ว์เซิง และจางเซี่ยวหลิน ซึ่งทุกคนรู้จักกันในนาม ‘สามเจ้าพ่อแห่งเซี่ยงไฮ้’
ฝ่าบาททรงพระเจริญหมื่นปี หมื่นปี หมื่นๆ ปี” เป็นประโยคซึ่งคอซีรีส์จีนแนวย้อนยุคคงจำขึ้นใจ เรื่องใดที่มีเนื้อหาเกี่ยวกับราชสำนัก ย่อมมีเสียงถวายพระพรนี้ดังกังวานครั้งแล้วครั้งเล่า จนกลายเป็นเอกลักษณ์ของละครจีนโบราณไปโดยปริยาย บทความนี้จะขอนำทุกท่านไปรู้จักคำว่า “หมื่นปี” โดยพิสดาร ว่าถ้อยคำธรรมดาเช่นนี้กลายมาเป็นคำถวายพระพรชัยมงคลแด่จักรพรรดิได้อย่างไร
กลยุทธ์แอบอ้างโอรสสวรรค์สั่งการเจ้าเมืองต่างๆ นั้น โจโฉไม่ได้เป็นต้นคิด หากแต่เอาเยี่ยงอย่างเจิ้งจวงกง (鄭莊公757–701 ปีก่อนค.ศ.) เจ้ารัฐเจิ้ง (鄭國) รัชสมัยของเจิ้งจวงกงตรงกับช่วงเปลี่ยนผ่านจากราชวงศ์โจวตะวันตก (西周 1,046–771 ปีก่อนค.ศ.) สู่ราชวงศ์โจวตะวันออก (東周770–256 ปีก่อนค.ศ.) หรือยุคชุนชิวตอนต้น
ประเทศจีนก็มีเสิร์ชเอนจิ้นยอดนิยมที่มีลักษณะคล้ายคลึงกับกูเกิ้ล เรียกว่า “ไป่ตู้” (百度bǎidù หรือ Baidu) ซึ่งมีคุณสมบัติตอบสนองความต้องการหลากหลาย ไม่ต่างจากกูเกิ้ล เป็นที่พึ่งพิงจนชาวจีนนิยมเรียกกันว่า “ตู้เหนียง” (度娘dù niáng)
เจิ้งจวงกง (鄭莊公 743-701 ปีก่อนค.ศ.) เจ้ารัฐเจิ้ง (鄭國) ซึ่งสืบสันตติวงศ์ต่อจากเจิ้งอู่กง (鄭武公 780-744 ปีก่อนค.ศ.) นับเป็นเจ้ารัฐรุ่นที่สามของรัฐเจิ้ง ในช่วงที่เจิ้งจวงกงปกครองนั้น พระองค์ได้ส่งเสริมการค้าควบคู่กับการตรากฎหมายเพื่อบังคับใช้ และสร้างความเข้มแข็งทางเศรษฐกิจให้แก่รัฐเจิ้ง
จีนมีภาษิตชาวบ้านหรือถ้อยคำที่กล่าวสืบต่อกันมาช้านานแล้วว่า “ยอมนอนสุสาน ก็ไม่ค้างศาลเจ้าร้าง” (寧睡荒墳，不宿破廟) เมื่อฟังดูแล้วอาจรู้สึกฉงนใจ เพราะเหตุใด “สุสาน” กลางแจ้งที่น่ากลัว ทั้งยังแฝงไว้ด้วยสิ่งลี้ลับเหนือธรรมชาติ จึงปลอดภัยกว่า “ศาลเจ้าร้าง” ซึ่งมีหลังคากันแดดกันฝน
ผู้ซึ่งชื่นชอบเรื่องลี้ลับและสยองขวัญคงต้องเคยได้ยินได้ฟังเรื่องราวของ “เสือสมิง” กันมาไม่มากก็น้อย ตามตำนานนั้น เสือสมิงคือเสือที่เชื่อกันว่าเดิมเป็นคนมีอาคมแก่กล้าจนสามารถจำแลงร่างเป็นเสือแล้วจำแลงกลับมาเป็นคนไม่ได้ หรืออีกนัยหนึ่ง เสือสมิงคือเสือที่เมื่อกินคนมากๆ เข้า วิญญาณคนตายก็เข้าสิง และต่อมาสามารถจำแลงร่างเป็นคนได้ แต่คติความเชื่อเรื่องเสือสมิงนี้ไม่ได้มีเฉพาะในสังคมไทยเพียงเท่านั้น
“ชามตราไก่” อุปกรณ์เครื่องใช้ในครัวที่ชาวไทยคุ้นตากันดี ไม่เพียงเป็นเครื่องกระเบื้องเคลือบดินเผาที่เพิ่มความอิ่มเอมในการรับประทานอาหาร หรือสิ่งของประกอบฉากภาพยนตร์ หากแต่ยังเป็นอีกหนึ่งสัญลักษณ์ทางวัฒนธรรมจีนซึ่งบอกเล่าเรื่องราว ความคิด และความเปลี่ยนแปลงทางสังคมของชาวจีนหลายยุคหลายสมัย
“故劍情深” (gù jiàn qíng shēn) เป็นสำนวนจีนซึ่งใช้กันมาแต่โบราณ หากแปลตามตัวอักษร สำนวนนี้ย่อมมีความหมายว่า “กระบี่เล่มเก่าเก็บรักสลักใจ” ทว่าแท้จริงแล้ว คำว่า 故劍 (gù jiàn กระบี่เล่มเก่า) ในที่นี้มีความหมายโดยนัยว่า “ภรรยาคนแรกผู้เป็นที่รักยิ่ง”
