“จูจื่อ” (朱子) หรือจูย่งฉุน (朱用純 ค.ศ. 1627–1698) เป็นบัณฑิตคนสำคัญของสำนักหรู (儒家) ในยุคปลายราชวงศ์หมิง (明ค.ศ. 1368–1644) และต้นราชวงศ์ชิง (清 ค.ศ. 1616–1911) ผู้รับสืบทอดและเผยแพร่แนวคิดปรัชญาของขงจื่อ (孔子 551–479 ปีก่อนค.ศ.) จนได้รับ การยกย่องและกล่าวถึงมาจนถึงปัจจุบัน
เผียนเหวิน (駢文 piánwén) เป็นคําประพันธ์พิเศษที่มีเฉพาะในภาษาจีน ในชาติอื่นๆ ปกติจะแบ่งคําประพันธ์เป็นร้อยแก้ว (Prose) กับร้อยกรอง (Verse) แต่จีนแบ่งเป็นยวิ่นเหวิน (韻文 yùnwén) คือคําประพันธ์มีสัมผัส ส่านเหวิน (散文 sǎnwén) คือคําประพันธ์อิสระ และเผียนเหวิน (駢文) คือคําประพันธ์ดุลภาค
กลุ่มชิงปัง (青帮) ซึ่งนับเป็นกลุ่มอิทธิพลนอกกฎหมายกลุ่มใหญ่และมีอิทธิพลในเมืองเซี่ยงไฮ้เป็นอย่างมาก หัวหน้าระดับสูงในกลุ่มชิงปังที่เรียกติดปากกันว่า ‘เจ้าพ่อ’ มี 3 คนได้แก่ หวงจินหรง ตู้เย่ว์เซิง และจางเซี่ยวหลิน ซึ่งทุกคนรู้จักกันในนาม ‘สามเจ้าพ่อแห่งเซี่ยงไฮ้’
ฝ่าบาททรงพระเจริญหมื่นปี หมื่นปี หมื่นๆ ปี” เป็นประโยคซึ่งคอซีรีส์จีนแนวย้อนยุคคงจำขึ้นใจ เรื่องใดที่มีเนื้อหาเกี่ยวกับราชสำนัก ย่อมมีเสียงถวายพระพรนี้ดังกังวานครั้งแล้วครั้งเล่า จนกลายเป็นเอกลักษณ์ของละครจีนโบราณไปโดยปริยาย บทความนี้จะขอนำทุกท่านไปรู้จักคำว่า “หมื่นปี” โดยพิสดาร ว่าถ้อยคำธรรมดาเช่นนี้กลายมาเป็นคำถวายพระพรชัยมงคลแด่จักรพรรดิได้อย่างไร
-วัดหลิงอิ่น (灵隐寺) มีอีกชื่อว่า “วัดอวิ๋นหลิน” (云林寺) ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของทะเลสาบซีหู (西湖) เมืองหังโจว (杭州) มณฑลเจ้อเจียง (浙江) มีพื้นที่ราว 87,000 ตารางเมตร เป็นหนึ่งในวัดที่โบราณที่สุดในหังโจว และเป็นพุทธสถานที่เชื่อกันว่าพระอรหันต์จี้กงเคยพำนักอยู่ ปัจจุบันได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานสำคัญแห่งประเทศจีน (全国重点文物保护单位)
“ตะวันขึ้นไหมหมื่นพับ ตำบลใหญ่แห่งเจียเหอ” (日出万匹绸、嘉禾一巨镇) คำกล่าวข้างต้น คงจะหมายถึงที่ใดไม่ได้ นอกเสียจาก “เมืองโบราณผูย่วน” (濮院古镇) ที่ตั้งอยู่ ณ ตำบลผูย่วน (濮院) เมืองเจียซิง (嘉兴) มณฑลเจ้อเจียง (浙江) อันเป็นเมืองโบราณที่มีประวัติยาวนานนับพันปี และขึ้นชื่อว่าเป็น “เมืองโบราณแห่งแฟชั่นของจีน” (中国时尚古镇)
ประเทศจีนก็มีเสิร์ชเอนจิ้นยอดนิยมที่มีลักษณะคล้ายคลึงกับกูเกิ้ล เรียกว่า “ไป่ตู้” (百度bǎidù หรือ Baidu) ซึ่งมีคุณสมบัติตอบสนองความต้องการหลากหลาย ไม่ต่างจากกูเกิ้ล เป็นที่พึ่งพิงจนชาวจีนนิยมเรียกกันว่า “ตู้เหนียง” (度娘dù niáng)
เจิ้งจวงกง (鄭莊公 743-701 ปีก่อนค.ศ.) เจ้ารัฐเจิ้ง (鄭國) ซึ่งสืบสันตติวงศ์ต่อจากเจิ้งอู่กง (鄭武公 780-744 ปีก่อนค.ศ.) นับเป็นเจ้ารัฐรุ่นที่สามของรัฐเจิ้ง ในช่วงที่เจิ้งจวงกงปกครองนั้น พระองค์ได้ส่งเสริมการค้าควบคู่กับการตรากฎหมายเพื่อบังคับใช้ และสร้างความเข้มแข็งทางเศรษฐกิจให้แก่รัฐเจิ้ง
จีนมีภาษิตชาวบ้านหรือถ้อยคำที่กล่าวสืบต่อกันมาช้านานแล้วว่า “ยอมนอนสุสาน ก็ไม่ค้างศาลเจ้าร้าง” (寧睡荒墳，不宿破廟) เมื่อฟังดูแล้วอาจรู้สึกฉงนใจ เพราะเหตุใด “สุสาน” กลางแจ้งที่น่ากลัว ทั้งยังแฝงไว้ด้วยสิ่งลี้ลับเหนือธรรมชาติ จึงปลอดภัยกว่า “ศาลเจ้าร้าง” ซึ่งมีหลังคากันแดดกันฝน
ผู้ซึ่งชื่นชอบเรื่องลี้ลับและสยองขวัญคงต้องเคยได้ยินได้ฟังเรื่องราวของ “เสือสมิง” กันมาไม่มากก็น้อย ตามตำนานนั้น เสือสมิงคือเสือที่เชื่อกันว่าเดิมเป็นคนมีอาคมแก่กล้าจนสามารถจำแลงร่างเป็นเสือแล้วจำแลงกลับมาเป็นคนไม่ได้ หรืออีกนัยหนึ่ง เสือสมิงคือเสือที่เมื่อกินคนมากๆ เข้า วิญญาณคนตายก็เข้าสิง และต่อมาสามารถจำแลงร่างเป็นคนได้ แต่คติความเชื่อเรื่องเสือสมิงนี้ไม่ได้มีเฉพาะในสังคมไทยเพียงเท่านั้น
