บทประพันธ์จีน

“จูจื่อ” (朱子) หรือจูย่งฉุน (朱用純 ค.ศ. 1627–1698) เป็นบัณฑิตคนสำคัญของสำนักหรู (儒家) ในยุคปลายราชวงศ์หมิง (明ค.ศ. 1368–1644) และต้นราชวงศ์ชิง (清 ค.ศ. 1616–1911)  ผู้รับสืบทอดและเผยแพร่แนวคิดปรัชญาของขงจื่อ (孔子 551–479 ปีก่อนค.ศ.) จนได้รับ การยกย่องและกล่าวถึงมาจนถึงปัจจุบัน

เผียนเหวิน (駢文 piánwén) เป็นคําประพันธ์พิเศษที่มีเฉพาะในภาษาจีน ในชาติอื่นๆ ปกติจะแบ่งคําประพันธ์เป็นร้อยแก้ว (Prose) กับร้อยกรอง (Verse) แต่จีนแบ่งเป็นยวิ่นเหวิน (韻文 yùnwén) คือคําประพันธ์มีสัมผัส ส่านเหวิน (散文 sǎnwén) คือคําประพันธ์อิสระ และเผียนเหวิน (駢文) คือคําประพันธ์ดุลภาค