“เหลียงซานป๋อกับจู้อิงไถ”《梁山伯與祝英台》มักเรียกโดยย่อว่า “เหลียงจู้”《梁祝》หรือเป็นที่รู้จักในภาษาไทยในชื่อ “ม่านประเพณี” เป็นหนึ่งในสี่ตำนานพื้นบ้านอันยิ่งใหญ่ของจีน และได้รับการขนานนามว่าเป็น “โรเมโอและจูเลียตแห่งโลกตะวันออก”

ในรัชสมัยแห่งความรุ่งเรืองของราชวงศ์ชิง (清 ค.ศ. 1644–1911) กล่าวคือสามรัชกาล ได้แก่ จักรพรรดิคังซี (康熙) จักรพรรดิยงเจิ้ง (雍正) และจักรพรรดิเฉียนหลง (乾隆) มีหลากหลายสิ่งที่เฟื่องฟูอย่างยิ่ง บทความนี้จะขอกล่าวถึงยุคสมัยที่เป็นยุคทองของเครื่องมือบอกเวลาอย่าง “นาฬิกา” ประดิษฐกรรมที่จักรพรรดิทรงโปรดเป็นพิเศษ

“จูจื่อ” (朱子) หรือจูย่งฉุน (朱用純 ค.ศ. 1627–1698) เป็นบัณฑิตคนสำคัญของสำนักหรู (儒家) ในยุคปลายราชวงศ์หมิง (明ค.ศ. 1368–1644) และต้นราชวงศ์ชิง (清 ค.ศ. 1616–1911)  ผู้รับสืบทอดและเผยแพร่แนวคิดปรัชญาของขงจื่อ (孔子 551–479 ปีก่อนค.ศ.) จนได้รับ การยกย่องและกล่าวถึงมาจนถึงปัจจุบัน

เผียนเหวิน (駢文 piánwén) เป็นคําประพันธ์พิเศษที่มีเฉพาะในภาษาจีน ในชาติอื่นๆ ปกติจะแบ่งคําประพันธ์เป็นร้อยแก้ว (Prose) กับร้อยกรอง (Verse) แต่จีนแบ่งเป็นยวิ่นเหวิน (韻文 yùnwén) คือคําประพันธ์มีสัมผัส ส่านเหวิน (散文 sǎnwén) คือคําประพันธ์อิสระ และเผียนเหวิน (駢文) คือคําประพันธ์ดุลภาค